روزنامه هفت صبح، آنالی اکبری| سال 1933، رِژو شِرِش بعد از شکستهای پیدرپی در فروش موسیقیاش، نامید کنار پیانو نشست و منتظر ماند تا معشوقهاش مثل همیشه او را دلداری دهد و بگوید همهچیز درست میشود. اما زن برخلاف قبل از او خواست این کار بیفایده را کنار بگذارد و شغلی مطمئن و دائمی پیدا کند.
مشاجرهای بین آنها شروع شد، زن خانه را ترک کرد و مرد را با غم و سرخوردگیهایش تنها گذاشت. رژو در حالیکه از پنجره بیرون را تماشا میکرد، بیهیچ فکر و هدفی کلاویههای پیانو را فشار داد. بعد از چند دقیقه متوجه شد رنج و دردی که از ساز بیرون میآید حس درونی خودش است. پس قطعهای بهنام «دنیا رو به پایان است» را خلق کرد. مرد هنوز نمیدانست که موسیقی شوم مرگ را ساخته است.
مدتی بعد ترانهای مخصوص آن آهنگ سروده شد و «یکشنبه غمانگیز» با صدای پال کالمر به گوش مردم مجارستان رسید و طلسم مرگ فعال شد. پلیس در بوداپست با جنازههایی روبهرو میشد که بهتازگی جان خود را گرفته بودند؛ مردهایی که به خود شلیک کرده بودند و زنانی که از رودخانه بیرون کشیده میشدند و آدمهایی که در خانه با ترانه روی تکرار گذاشتهشده Gloomy Sunday مرده بودند.
با بالا رفتن آمار خودکشی و پیدا کردن ردپای این موسیقی در کنار اجساد، پخش این ترانه از رادیو ممنوع شد اما دیگر طلسم از مرز عبور کرده و به سایر قسمتهای اروپا رسیده بود. در آلمان مغازهداری با در دست داشتن متن ترانه، خود را حلقآویز کرد و پیرمردی 80 ساله در حالیکه صدای آن موسیقی غمانگیز در خانهاش پخش میشد از پنجره پایین پرید و در رُم پسری از کنار گدایی که زیر لب این آهنگ را زمزمه میکرد رد شد و انگار که مسخ شده باشد، تمام پولهایش را به او بخشید و خود را در رودخانه انداخت.
بعد از موفقیت باورنکردنی Gloomy Sunday، رژو شرش تصمیم گرفت سراغ عشق قدیمی برود اما بعد از مدتی جستوجو، فهمید که او نیز جان خودش را گرفته. پلیس در کنار جسد زن کاغذی پیدا کرد که رویش تنها دو کلمه نوشته شده بود: یکشنبه غمانگیز.چند سال بعد مرد آهنگساز، خسته از این شهرت مرگبار تصمیم گرفت مثل خیلی از شنوندههایش به زندگی افسردهاش پایان دهد.
جایی نوشته بود: من تمام ناامیدیهایم را در این آهنگ گریستم و بهنظر میرسد دیگران هم درست مثل من، رنجشان را در دل این موسیقی پیدا کردند.در این سالها خوانندههای زیادی در سراسر جهان یکشنبه غمانگیز را بازخوانی کردند. امیدوارم دیگر طلسم مرگ باطل شده باشد.
