روزنامه هفت صبح، آنالی اکبری| 116سال از روزی که بیبی خانم استرآبادی اولین مدرسه دخترانه تهران را تاسیس کرد میگذرد. سال 1285 زمان چندان مناسبی برای مدرسه رفتن دخترها و دور شدنشان از خانه نبود. بیشتر خانوادهها ترجیح میدادند دختر بچههای کم سن را به سرعت راهی خانه شوهر کنند و درس خواندن را عجیب و بیفایده و حتی گناهآلود میدانستند.
اما بیبی خانم از آنهایی نبود که اجازه میدهند تیغ «نباید» و «نمیشود»های مرسوم رویاها و اهدافشان را ببرد و تکه پاره کند. اسم مدرسه را «مدرسه دوشیزگان» گذاشت و با کمک دخترهایش شروع به آموزش بچههای هفت تا دوازده ساله کرد و در کنار تاریخ و نگارش و ریاضی و جغرافیا، گلدوزی و خامه دوزی را هم در برنامه گنجاند تا دل والدینشان را به دست آورد.
زیاد طول نکشید تا صدای توهین و تهدیدِ مخالفین تحصیل بلند شود و مدرسه را در آتش بسوزانند. یکسال بعد از تعطیلی مدرسه دوشیزگان (که حتی اسمش هم میتوانست عدهای را خشمگین کند) بیبی خانم دوباره آموزش را از سر گرفت؛ هرچند این بار با حذف نام دوشیزه و تنها با ثبتنام دخترهای چهار تا شش ساله.
یک قرن پیش در این کشور، بیبی خانم استرآبادی درس خواند و درس داد و بچههایی را تربیت کرد که اسمشان در تاریخ ماندگار شد. او در کتاب معروفش نوشته بود: «نه هر مردی از هر زنی فزونتر است و نه هر زنی از هر مردی فروتر.»
