روزنامه هفت صبح، بهنام مظاهری| اگر از مورد استثنایی کامران و هومن بگذریم انصافا وفاداری در موسیقی ایران چیزی است که یافت نمیشود. یعنی شما از ابتدای خلقت موزیک ایران که نگاه کنید شاهد کرور کرور گروههایی هستید که آمدند، به شهرت رسیدند اما باقی نماندند.
در موسیقی پاپ بعد از انقلاب هم از آریان گرفته تا همین اواخر که شنیدیم سرنوشت گروههایی مثل پالت و دنگشو چه شد. البته این مختص به موزیک ایران نیست و اتفاقی است که همه جای دنیا میافتد. خیلی کم پیش میآید گروههای موسیقی بتوانند سالیان سال کنار هم باشند و بهاصطلاح «دیسبند» نشوند.
اصلا زندگی همین است. جایی میخواندم که زندگی شبیه رودخانهای است که آدمها هرکدام سوار بر قایق تکنفرهشان در حال عبور از آن هستند. گاهی دو قایق کنار هم قرار میگیرند اما نهایتا جریان رودخانه آنها را از هم جدا میکند. نهایتا با چیزی به اسم مرگ. اما چیزی که در موسیقی ایران شاهدش هستیم کمی متفاوت است.
عموما گروههای ایرانی و بهویژه گروههای پاپ عمر کمی دارند. بیشتر هم بهواسطه مسائل مالی. همین الان که این مطلب را مینویسم خبر رسیده که یاشار خسروی که ماکانبند را تشکیل داد و رهبری آن را برعهده دارد در استوری اینستاگرامش نوشته مالکیت کلیه حقوق معنوی آثار گروه و شرکت طرف قرارداد اوست و اعضای گروه و شرکت طرف قرارداد اجازه استفاده از آنها را بدون رضایت کتبی خسروی نخواهد داشت.
همین اتفاقهاست که بهراحتی میتواند یک گروه موفق را در خطر دیسبند شدن قرار بدهد. اما از اینها که بگذریم شاید وفاداری در موسیقی ایران به شکل دیگری باشد. مثلا وفاداری به سبک و سیاق. مثالش هم افرادی مثل حامی، محسن یگانه، سیروان خسروی، بابک جهانبخش و…
خیلیهای دیگر که از ابتدا تا امروز یک استایل را در موسیقیشان حفظ کردند، در آن پیشرفت داشتند و بسط و گسترشش دادند. وفاداری بهصورت تک و توک بین هنرمندان موسیقی ایران پیدا میشود. مثلا کار کردن محسن چاوشی و حسین صفا که برای سالهاست ادامهدار بوده. یا بنیامین بهادری که از ابتدا تا امروز با فرید احمدی. یا در نمونهای دیگر محسن یگانه که در کار کردن با خودش وفادار مانده. شعرهایش را خودش مینویسد، آهنگش را خودش میسازد، خودش تنظیم میکند و…
وفاداری رضا صادقی هم به مشکیپوشیاش چیزی بود که خودم از روز اول به آن شک داشتم. اما صادقی ثابت کرد به حرفی که زده وفادار میماند. یک نوع وفاداری اجباری هم در موزیک ایران پیدا میشود. از جهت کمبود میکسمن «میکس و مستر» در ایران همه یکجورهایی مجبورند به آرش پاکزاد وفادار بمانند! باور کنید حداقل برای ده پانزده سال است که اسمش پای هر آلبومی در موسیقی ایران تولید میشود وجود دارد. وفاداریهایی از این دست تقریبا تمام آن چیزی است که در موسیقی پاپ ایران میبینیم. بیشتر از این نگردید که ما هم گشتیم و نبود.
