روزنامه هفت صبح، آرش خوشخو | در دهه پنجاه، محل تفریحات تهرانیها از لالهزار به شکل رسمی فاصله گرفت و منطقهای را در برگرفت که از میدان ولیعهد شروع میشد و تا تجریش به سمت شمال و بزرگراه شاهنشاهی در سمت غرب خلاصه میشد. کابارهها (باکارا، میامی، ونک و…)، سینماهای معروف (شهرفرنگ و شهرقصه و پولیدور و امپایر و آتلانتیک)، رستورانها و دانسینگها (باغچه ونک، دهلی دربار، رستوران ژاپنی، کوچینی، چاتانوگا و سورنتو)، شهرهای بازی و لوناپارکها و پارکهای تفریحی و باغوحش و اینطور چیزها همه در این محدوده حضور داشتند.
همینطور باغهای سرسبز و خوش آب و رنگ دهونک که مجموعهای از رستورانها و همینطور مراکز خوشگذرانی شبانه را در خود جای داده بود و سینما درایو مشهور ونک و فیلم دیدن از داخل ماشین و اینطور چیزها و البته سه هتل مشهور تهران یعنی هتل هیلتون، هتل هایت و هتل شرایتون. جوانان ضدحکومت چه مذهبی و چه چپی هم این مسیر را بیتوجه به دور و بر تا آخر میرفتند و از درکه و دربند و بعد هم از پلنگچال و شیرپلا سر در میآوردند.
اما بعد از انقلاب این منطقه تفریحی محدودتر شد و به شکل نمادین از میدان ونک تا پل پارکوی و سپس امتداد پارکوی به سمت جنوب محدود شده بود. در این محدوده هنوز رستوران دانسینگهای معروف قبل از انقلاب فعال بودند البته بدون قسمت دانسینگش (سورنتو تا اواخر دهه هفتاد به عنوان یک رستوران لوکس فعالیت داشت) بهخصوص دو رستوران مشهور چاتانوگا و سورنتو. باغوحش تهران و سینما تئاتر کوچک و پارک ملت این بخش را تکمیل میکرد.
هرچند باغوحش خاطرهبرانگیز و پروپیمانی که در محله امانیه و جنب سینماتئاتر کوچک قرار داشت (به مالکیت آقای دولتشاهی) و بهنوعی همسایه اهالی خیابان جردن هم بود در نهایت به خاطر بوی بد حیوانات و عدم رسیدگی مناسب به آنها در سال 1361 تعطیل شد و این منطقه یعنی حدفاصل میدان ونک و پارکوی یک جاذبه توریستی دیگر خود را از دست داد. به اینها دو مرکز تفریحی پرسروصدای آن سالها را نیز باید اضافه کرد.
یعنی فانفار در ضلع جنوب غرب میدان ونک و شهربازی یا همان لوناپارک در انتهای خیابان سئول. نمایشگاه بینالمللی و فروشگاه کوروش بادی محمودیه این بخش را برای تهرانیها جذابتر از قبل میکرد که خب یادمان باشد خود خیابان ولیعصر و چنارهای زیبایش خود بهترین جاذبه گردشگری محسوب میشدند. عبارت ونک به بالا اصلا زاییده همین دوران است. طعنه به شکل و شمایل متفاوت تهران در این بخش از شهر که نشانهای از رفاه و سبک زندگی غربی بود.
جالبترین و خاطرهبرانگیزترین بخش تفریحات دهه شصت به فانفار و لوناپارک برمیگشت. فانفار سال 1347 افتتاح شد توسط سرمایهگذاری به اسم آقای اخلاقی که بلافاصله به خاطر محیط دنج و یکشبه مونوریل با نمک در بین خانوادههای تهرانی محبوب شد. اخلاقی با توجه به استقبال از فانفار ایده یک شهربازی بزرگتر را در محدوده پارک فرح (پارک لاله) کلید زد اما در سال 1353 وسایل این مرکز تفریحی را به خیابان سئول منتقل کرد و آنجا شد لونا پارک. استانداردترین و بهترین مرکز تفریحی تهران و ایران.
در جوار نمایشگاه بینالمللی و مجموعه ورزشی انقلاب. اخلاقی تا سال 63 همچنان مالکیت این دو مرکز تفریحی را برعهده داشت اما بهتدریج و اجبارا آن را به بنیاد شهید واگذار کرد. فانفار تعطیل شد اما لونا پارک هم که نام شهربازی به خود گرفته بود تا میانه دهه هشتاد به حیات خود ادامه داد. در نهایت به خاطر تاثیرش روی ترافیک منطقه ونک و پارکوی در سال 1385 تعطیل شد و کلیه وسایلش به شهربازی قم منتقل شد.
شهربازی یا همان لونا پارک از جذابترین و امنترین و خاطرهبرانگیزترین مراکز تفریحی پایتخت در طول دهه شصت محسوب میشد و کودکان و نوجوانان دهه شصت مطمئنا مملو از خاطره از این مرکز تفریحی جذاب هستند. با طعم پشمک و بلالهای نمکی. پارک ارم بزرگتر از شهربازی بود اما نه امکاناتش مثل شهربازی بهروز و امن بود و نه دسترسی به آن کار راحتی بود. یکی از مناطق تفریحی عجیب تهران تپههای گیشا بود که محل تاخت و تاز موتورسواران بود که توان و ماجراجویی و شجاعت خود را در صعود از تپههای شیبدار و نسبتا بلند این مناطق به نمایش میگذاشتند.
گیشا از مناطق تازه تاسیس تهران بود. از اوایل دهه پنجاه. تقریبا به موازات مناطقی مثل تهرانپارس و آریاشهر و شهرک غرب و سعادتآباد. در آن سالها گیشا محلهای مملو از آپارتمانهای سه و چهار طبقه بود و محلهای ایدهآل برای طبقه متوسط تهرانی. با خیابانها و کوچههای منظم که به تپههای گیشا ختم میشدند و اولین محلهای که گازکشی شد در تهران و البته نامش با بمباران وحشیانه سال 1363 و آن مهمانی تولدی که در زیر بمبهای عراقیها به خاک و خون کشیده شد عجین شده است.
