روزنامه هفت صبح، نادر نامدار| بعضیها، نه برای دوستی یا همبازی بودن گزینه خوبی هستند و نه حتی برای دشمنی یا رقابت! آدم ترجیح میدهد هیچ جور رابطهای با آنها نداشته باشد. یکجورهایی یک زندگی مسالمتآمیز، بدون هیچ برخورد و اصطکاکی! مثلا در یک رقابت ورزشی، طرف حتی ممکن است مثلا در حد رقابت با تو هم نباشد و بدانی که در یک فضای عادی، به راحتی میتوانی او را شکست بدهی اما وقتی روبهرویش قرار میگیری، با یکسری از اتفاقات و حرکات روبهرو میشوی که روحیهات را میبازی و از همان ابتدا حس بازنده بودن به تو دست میدهد.
در یک مقطع چندساله تیم ملی فوتبال کویت، موی دماغ تیم ملی ایران بود. فکرش را بکنید، تیمی که در جام ملتهای آسیای 1996 به کره جنوبی 6 گل و به عربستان 3 گل زده بود، مقابل کویت کارش به ضربات پنالتی کشیده شد و اگر درخشش عابدزاده نبود، احتمالا در آن مسابقات به جای سومی، چهارم میشد. یکسال بعد کویت دو بار دیگر گند زد به رویاهایمان!
در بازیهای انتخابی جامجهانی 1998 با ما همگروه بودند و چیزی نمانده بود در بازی سوم، ما را در خاک خودشان ببرند. تا دقیقه 90 از آنها عقب بودیم و کریم باقری بود که ما را از شکست نجات داد. در بازی برگشت با یک برد میتوانستیم صعودمان به جامجهانی را یک هفته قبل از پایان مسابقات مسجل کنیم اما 90 دقیقه مقاومت کردند و بازی مساوی شد. در نهایت هم کارمان به بازیهای پلیآف و حماسه ملبورن کشید.
آن زمان کویتیها یک جاسم الهویدی داشتند که از نظر قد و قامت مثل علی دایی بود، یک بشار عبدالله داشتند شبیه خداداد عزیزی و یک بدر حاجی هم داشتند مثل کریم باقری! این 3 نفر در این 3 بازی حسابی ما را عذاب دادند. بیانصافها در خانه به چین و قطر باختند اما در آزادی جلوی ما شاخ شدند. آخرش هم در گروه 5 تیمی آخر شدند! خلاصه که چغرترین حریف آن دو سه سال تیم ملی همین کویت بود و خدا را شکر که خیلی وقت است از آنها در سطح اول فوتبال آسیا خبری نیست.
کویت البته معمولا تیمی ضعیفتر از ایران بوده که در مقطعی ما را اذیت کرد اما در آسیا تیمهای ژاپنی چغرترین حریف ما بوده و هستند. در این یک دهه اخیر، ما گربه سیاه کره بودهایم و آنقدر در رده ملی مقابلشان برنده شدهایم که بردن ما برایشان تبدیل به یک آرزو شده اما چه در رده باشگاهی و چه در رده ملی، این سالها بارها مقابل ژاپنیها قرار گرفتیم و در بیشتر مواقع مغلوبشان شدهایم.
اصلا انگار ژاپنیها جلوی ما ساموراییتر از همیشه میشوند! آخرینبار در نیمه نهایی جام ملتهای آسیای 2019 ما را 3 بر صفر شکست دادهاند. سه بار هم تیمهایمان را در فینال لیگ قهرمانان آسیا مغلوب کردهاند. در ردههای سنی هم که بارها مغلوب ساموراییها شدهایم. تازه این آمار مربوط به بیشتر از یک دهه پیش است که از نظر فنی خیلی هم از ما بالاتر نبودند و اگر در این چند سال گذشته بیشتر مقابل آنها قرار میگرفتیم احتمالا تعداد باختهایمان مقابل آنها بیشتر هم میشد.
همین حالا هم بزرگترین نگرانی ما در جام ملتهای آسیا این است که اگر بخواهیم قهرمان شویم، بالاخره باید با ژاپن روبهرو شویم و خب اصلا حس خوبی نسبت به این بازی نداریم. نامردها اصلا جوری جلوی ما بازی میکنند که انگار میدانند آخر بازی آنها برندهاند. مقابل بعضی تیمهای بزرگتر هم ما گاهی توانستهایم راهی برای بردن پیدا کنیم، اما ژاپن جلوی ما قشنگ یک تیم چغر و فوتبالبلد از پیش برنده است!
