روزنامه هفت صبح، رضا فراهانی| یک: من فوتبال را از جام ملتهای ۹۶ به یاد دارم،مبدا تمام رنجها و لذتهای فوتبالی که در این سالها بردهام؛ آن نیمه نهایی مقابل عربستان و آن شکست در ضیافت پنالتیهاست،همانجا بود که فهمیدم برای چسبیدن به قله فوتبال آسیا ابتدا باید بر بلندای خاورمیانه بایستیم و این وسط عربستانیها مهمترین و بزرگترین حریفمان هستند،همه چیز ما و عربستان مقابل همدیگر است،از زبان و نژاد گرفته تا رنگ لباس (که آنوقتها ما لباس اول سفید داشتیم و لباس دوم سبز و آنها سبز رنگ اولشان بود و سفید دوم) روبهروی هم قرار داشت.
ما عابدزاده داشتیم و آنها محمدالدعایه، ما علی دایی و آنها سامی جابر…ما قهرمان نشدیم و آنها شدند!! از همان روز تا حالا هیچ تقابل فوتبالی مانند رویارویی با عربستانیها آدرنالینم را بالا نمیزند و خونم را به جوش نمیآورد، رقیب نسبتا محترمی که در این سالها به ما برای بهتر شدن کمک کرده ولی سیاست مثل سیلاب زده به این رقابت و همه چیز را خراب کرده. هرچند در خاورمیانه هیچ چیز از سیاست جدا نیست ولی آرزوی اینکه دوباره برگردیم به آن دوران پرشور رقابت…
دو: کشتی را با همه آنکه به درستی نمیفهمم دوست دارم،با همه آنکه بین این مسابقات جهانی تا مسابقات بعدی مدام قوانین امتیازگیری عوض میشود و تا بفهمیم چه شده و چه نشده مسابقات تمام میشود و دوباره قوانین میروند توی مخلوط کن تا پدیده جدیدی تولید شود!
من کشتی را از آنوقتها که هنوز خاک كردن یک امتیاز داشت و کشتی در سه وقت سه دقیقهای برگزار میشد به یاد دارم، از آن روزها که هنوز اخطار سی ثانیه و امتیاز خارج کردن از تشک وجود نداشت، از آن زمان که علیرضا حیدری در ۹۶کیلو فن بالا میزد و عباس جدیدی هنوز تنش به سیاست نخورده بود و اعتباری داشت، از آنوقتها که علیرضا دبیر، محمد طلایی را شکست داد و جایگزین او در تیم ملی شد
از آن زمان تا حالا اما چنین رقابت نفسگیر و حیاتی به یاد ندارم،چیزی شبیه رقابتی که بین تیلور و یزدانی وجود دارد،یادم نمیآید کسی دوئلی را بارها باخته باشد و هنوز محبوبیتش سقف آسمان را بشکافد، چه چیز در این رقابت نهفته که نه دلمان میآید شکست یزدانی را ببینیم و نه از تیلور که دستش مقابل حسن بالا میرود متنفر میشویم؟چه شده که نام «آمریکا» این وسط هیچ کاره است و همه چیز در یک کشتی چند دقیقهای خلاصه میشود؟ من هیچ نمونه مشابهی به یاد ندارم، از رقابت دو ورزشکار بینظیر در فضایی محترم و البته در بالاترین سطح.کاش ورزش بیشتر از این دوئلها به خودش ببیند.
