روزنامه هفت صبح، آنالی اکبری| روزهایی که وقت یا حوصله ورزش ندارم ویدئوهای ورزشکاران حرفهای در حین ساختن عضلات بیشتر را تماشا میکنم؛ بدنهای بینقص و حرکات اصولی. دیدن این فیلمها فایدهای جز ورزیدگی روانی ندارد (روح سفیدی را با عضلات شکم تصور کنید) اما احساس خوبی دارد و به دروغ فکر میکنی آنقدرها هم روز غیر ورزشیای نداشتهای.
اما دیدن استوری آدمهای معمولی در آینه باشگاه، در حالی که با یک ابروی بالابرده و پوزخندی بر لب تلاش میکنند چربیهای شکم را مخفی کنند و بازوهایشان را ورزیدهتر از آنچه واقعا هست به نمایش بگذارند واقعاً کسالتبار است. کاش مردم تصاویر جالب و سرگرمکنندهتری از باشگاههای روزانهشان به نمایش میگذاشتند؛
لحظهای که روی تردمیل زمین خوردهاند و زیر سنگینی وزنهها خم شده و زبانشان بیرون آمده و با چهرهای در هم کشیده و مشمئز شده آب کرفس سر میکشند و موقع دراز و نشست، با خشم و پرخاش به مربی ستمگرشان فحش میدهند. در این دنیای یک شکل و متظاهر دوست دارم بیشتر شاهد چنین صحنههایی باشم. وقتش نیست نقابِ کمال دروغین را برداریم و به عصر شوخطبعی برگردیم؟
